Rib and Sea

Το σωσίβιο, το quick stop και η ζώνη σώζουν ζωές

Αναμνήσεις

mem

Η τρίτη, εν σειρά, συναυλία του Μάριου Φραγκούλη στην Κάσο (2005)

Βιντεοσκόπησε και θυμάται ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Ο Μάριος ΦραγκούληςΟ διεθνούς φήμης Έλληνας τενόρος Μάριος Φραγκούλης συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του με την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κάσο, από το 2003 μέχρι και το 2009. Επτά, συνολικώς, συνεχόμενες συναυλίες του ήταν αρκετές για να αναβαθμίσουν τα πολιτιστικά καλοκαίρια του ακριτικού και ξεχασμένου νησιού και να το κάνουν ευρύτερα γνωστό και πόλο έλξης πολλών επισκεπτών, οι οποίοι ταξίδευσαν στην Κάσο με την ευκαιρία των συναυλιών του διάσημου Έλληνα τενόρου. Δεν είναι μάλιστα τυχαίο που ο Δήμος Κάσου αποφάσισε, στην τρίτη εν σειρά συναυλία του Μάριου - αυτή που σε λίγο θα απολαύσετε - να τον ανακηρύξει επίτιμο δημότη του νησιού.

Περισσότερα...

Η συναυλία του Μάριου Φραγκούλη στην Κάσο (Αύγουστος 2004).

Βιντεοσκόπησε και θυμάται ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Ο Μάριος Φραγκούλης έδωσε λάμψη στην Κάσο την δεκαετία του '90Όλοι γνωρίζουν τον διεθνούς φήμης Έλληνα τενόρο Μάριο Φραγκούλη. Αυτό που λίγοι όμως γνωρίζουν είναι ότι, από την πλευρά του πατέρα του, ο Μάριος είναι Κασιώτης. Εν τούτοις, οι επισκέψεις του στη μικρή, ιδιαίτερη πατρίδα του στο παρελθόν ήταν σπάνιες. Από το 2003, όμως, μέχρι και το 2009, με την υποστήριξη της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, της Νομαρχίας Δωδεκανήσων και του Δήμου Κάσου, ο Μάριος πραγματοποίησε επτά συνεχόμενες συναυλίες στο ακριτικό νησί, στον ιδανικότερο ίσως υπαίθριο συναυλιακό χώρο του Αιγαίου: το γραφικό λιμανάκι της Μπούκας! Δυστυχώς, με την έφοδο του Δ.Ν.Τ. και των τροϊκανών, σταμάτησαν και οι συναυλίες του Μάριου στην ιδιαίτερη πατρίδα του. 

Περισσότερα...

Η "διάρρηξη" του Άϊ Φανούρη στην Κάσο (Αύγουστος 2005).

Θυμάται και περιγράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Το εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου που έγινε θέατρο... πολεμικών επιχειρήσεων τον Αύγουστο του 2005Τον Αύγουστο του 2005, όπως και κάθε Αύγουστο άλλωστε από το 1982 και μετά, ήμουν στην Κάσο. Οι ημέρες των διακοπών τελείωναν και αυτό το καταλαβαίναμε, κυρίως, από το ότι πλησίαζε η εορτή του Αγίου Φανουρίου και το πανηγύρι του. Το γραφικό εκκλησάκι, στον οικισμό της Αγίας Μαρίνας, συγκεντρώνει ανέκαθεν πολύ κόσμο που προσέρχεται για να προσκυνήσει, να γευτεί το υπέροχο πιλάφι με κανέλλα και να χορέψει σούστα στον ρυθμό της λύρας και του λαούτου. Είναι, θα έλεγε κανείς, το πανηγύρι του πρώτου αποχαιρετισμού, μιας και το τελευταίο είναι αυτό που λαμβάνει χώρα στο ξωμονάστηρο του Άϊ Μάμμα στις αρχές Σεπτεμβρίου.

Περισσότερα...

Ο παραδοσιακός γάμος του Αντώνη και της Έλλης στην Κάσο.

Θυμάται και περιγράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Στο ταβερνάκι της κυρα Μαρίας, στο Μεγάλο Λιβάδι Σερίφου, παρηγορήθηκαν τα διαμαρτυρόμενα στομάχια μας.Ο Αντώνης παντρεύτηκε. Δικαίως θα ρωτήσετε, ποιος Αντώνης; Ο Αντώνης λοιπόν της ιστορίας μας, Κασιώτης στην καταγωγή, που ζει όμως μονίμως στην Αθήνα, γνώρισε την Έλλη, αγαπήθηκαν, και όταν εκείνος της πρότεινε να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί, εκείνη δέχθηκε αλλά του ζήτησε να παντρευτούν στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κάσο. Ανάμεσα στους προσκεκλημένους ήμουν κι' εγώ. Αποφάσισα, λοιπόν, να ανταποκριθώ στην πρόσκληση και, συγχρόνως, να πάω στην Κάσο εν πλω, με το μικρό φουσκωτό σκάφος που είχα εκείνη την εποχή. Ένα Olympic St μήκους 3.8 μέτρων, με κινητήρα Tohatsu 25 h.p.

Περισσότερα...

Ιούνιος 2005 : Αποστολή Αγάπης του "Ναυτίλου" στα Διαπόντια.

Θυμάται και γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Τμήμα του άρθρου που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στα περιοδικά "Υποβρύχιος Κόσμος" και "Thalassa", τον Σεπτέμβριο του 2005

Τα μέλη της Αποστολής λίγο πριν τον ομαδικό απόπλου από τα Σύβοτα.Ισχυρίζονται κάποιοι ότι το παρελθόν δεν έχει σημασία και δεν χρειάζεται να το αναπολεί κανείς ούτε να στηρίζεται πάνω του. Έχω αντίθετη άποψη. Γιατί, απλούστατα, το παρελθόν ήταν κάποτε... παρόν. Στηρίξαμε πάνω του κάποια όνειρά μας. Κάναμε φίλους, ζήσαμε όμορφες και άσχημες στιγμές, δώσαμε και πήραμε, πάθαμε και μάθαμε. Το παρελθόν μας διδάσκει και μας καθοδηγεί στο παρόν. Μας δίνει την δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε τις μελλοντικές παγίδες. Αν παθαίναμε ξαφνικά αμνησία, αν ξεχνούσαμε τις τραυματικές μας εμπειρίες, θα επαναλαμβάναμε τα ίδια ακριβώς λάθη, θα εμπιστευόμασταν και πάλι τους ανθρώπους που μας πρόδωσαν. Δεν είναι τυχαίο πως οι ανιστόρητοι ηγέτες κάνουν τα ίδια λάθη που έκαναν άλλοι πριν απ' αυτούς. Τέτοια παραδείγματα έχει πολλά να διηγηθεί η ιστορία. Γιατί τα λέω όμως όλα αυτά στον πρόλογο αυτού του άρθρου, θα ρωτήσετε. Θα δείτε γιατί...

Περισσότερα...