Rib and Sea

Το σωσίβιο, το quick stop και η ζώνη σώζουν ζωές

Αναμνήσεις

mem

Όλη η αλήθεια για την Αποστολή Αγάπης στον Άη Στράτη και την Ίμβρο (Αύγουστος 2001) - Μέρος Β΄

Συνέχεια από το προηγούμενο : http://www.ribandsea.com/memo/2047-oli-i-alitheia-gia-tin-apostoli-agapis-ston-ai-strati-kai-tin-imvro-2001-meros-a

Η αποκορύφωση της ικανοποίησης από την επιτυχή ολοκλήρωση της Αποστολής. "Ύπνο δεν είχα εκείνη τη νύκτα στο μικρό λιμάνι του Άη Στράτη. Ο αέρας τρύπωνε διακριτικά από το φινιστρίνι του "Απάτσι" ενώ το νερό ερωτοτροπούσε με τη γάστρα του αφήνοντας ήχους παράξενους. Όλα χόρευαν τρελλά μπροστά στα μάτια μου, που ματαίως προσπαθούσα να κρατήσω κλειστά.

Συνέβησαν πολλά πριν και κατά την διάρκεια εκείνης της Αποστολής. Τρέξιμο, ένταση, έξοδα, χαρές, λύπες. Περιελάμβανε ακόμη και ίντριγκες το μενού. Αναμενόμενο. Πώς να λείψουν αυτές; Στα δένδρα που κάνουν καρπούς πετούν τις πέτρες όσοι δεν τους φθάνουν, έλεγε θυμάμαι ο παππούς. Έτσι, αν και τα σκάφη που ξεκίνησαν από τη Στενή Βάλα και έφθασαν στον Άη Στράτη περιορίστηκαν στα 30 (είχαν δηλώσει αρχικώς συμμετοχή 53), η επιτυχία της Αποστολής ήταν, κατά γενική ομολογία, αναμφισβήτητη, με δεδομένα τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, την έλλειψη χορηγών για τα καύσιμα, το ανηλεές κυνηγητό και τους εκβιασμούς του Τάσου Πορτοκάλογλου και την σύμπτωση του χρόνου της Αποστολής με τις καλοκαιρινές διακοπές.

Περισσότερα...

Όλη η αλήθεια για την Αποστολή Αγάπης στον Άη Στράτη και την Ίμβρο (Αύγουστος 2001) - Μέρος Α΄

Με τον Πρόεδρο του Άη Στράτη κατά την παράδοση του σκάφους την 6η Ιανουαρίου του 2003. Καθώς ο αναγνώστης, που μου ζήτησε να αφηγηθώ τι έγινε σ' εκείνη την Αποστολή του "Πατραϊκού Ομίλου Φουσκωτών Σκαφών" στον Άη Στράτη και την Ίμβρο, επανήλθε, μου έδωσε με τα σχόλιά του το κίνητρο να αλλάξω γνώμη, να επιστρατεύσω τα τσιπάκια της μνήμης μου, τις φωτογραφίες, τα έγγραφα και το βίντεο από εκείνο το ταξίδι ώστε να μπει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Ιδού τι έγραψε ο αναγνώστης μου στο δεύτερο μήνυμά του :

Αγαπητέ Ιωσήφ,

Με λένε ....., είμαι ... χρόνων και κάτοχος φουσκωτού σκάφους.
Απ' το 1989 διάβαζα περιοδικά για σκάφη και η γραφίδα σου μου άρεσε πολύ (ήσουν όπως ο κ. Καββαθάς στους 4Τ), γι' αυτό σε ακολούθησα στην ιστοσελίδα.
Όσο αφορά το εν λόγω ταξίδι, αυτό που περισσότερο δεν μου κολλάει από αυτά που είπανε είναι, πώς εσύ, που είσαι λεπτολόγος και "ψείρας", κανόνισες μεγάλη εκδρομή στην Τουρκία χωρίς τα απαραίτητα έγγραφα, και στο τέλος τους άφησες στα κρύα του λουτρού και έφυγες!
Γι' αυτό και η παράκληση αφήγησης...
Ευχαριστώ πολύ.

Αποστολή στον Άη Στράτη και την Ίμβρο (Αύγουστος 2001).

Θυμάται και γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

"Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινίσει.". Μόνο που αυτό που θα διηγηθώ, μετά από παράκληση του αναγνώστη μου, δεν είναι παραμύθι, αλλά η πραγματική ιστορία μιας Αποστολής Αγάπης στον Άη Στράτη και την Ίμβρο (και όχι μιας εκδρομής στη... βορειοανατολική Τουρκία) που άφησε όμως ανεξίτηλα τραύματα στην ψυχή τη δική μου και του Κώστα Κηπουργού. Μια ιστορία που είχα αποφασίσει να μην τη διηγηθώ ποτέ, κρατώντας μόνο στην προθήκη της μνήμης μου τα χαρούμενα πρόσωπα των ακριτών του Άη Στράτη και της Ίμβρου, του Προέδρου του Άη Στράτη Χαράλαμπου Μακρή, των ιατρών, των παιδιών και των δασκάλων τους.

Περισσότερα...

Για το χατήρι ενός τουβρά.

Θυμάται και γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Για το χατήρι ενός τουβρά...Κατέβασα το ακουστικό του τηλεφώνου. Μόλις είχα νοιώσει την ανάγκη να κάνω για άλλη μια φορά εμετό! Οι βρισιές και οι απειλές από την άλλη άκρη του σύρματος έδιναν κι' έπαιρναν, κι' εγώ δεν είχα παρά να τις μαγνητοφωνώ, όπως έκανα πάντοτε σ' αυτές τις περιπτώσεις. "Πότε θα σταματήσεις να μιλάς ρε; Δεν έβαλες μυαλό από την τελευταία φορά που κοντέψαμε να σε πετάξουμε στη θάλασσα; Δεν θα κατέβεις το καλοκαίρι στο νησί ρε αλήτη; Θα δεις, θα σε βαράμε όλοι μαζί!".

Δεν μου άφησε περιθώρια να απαντήσω. Τι να απαντήσεις άλλωστε σε έναν ανώνυμο "παλληκαρά"; Ας είναι πάντως καλά ο συμπατριώτης. Αφού τους ενοχλεί ακόμη η γραφή μου, είναι παρήγορο. Μέτρησα τους σφυγμούς μου. Θα έπρεπε να είναι πάνω από 120, ήταν όμως μόνο 80! Κι' αυτό θετικό, σκέφτηκα. Ως πού θα πάει όμως έτσι; Ο δρόμος είναι μοναχικός, απόμερος, σκοτεινός, κακοτράχαλος, γεμάτος πέτρες κι' αγκάθια. Περπατώ προς το φως, παραπατώ, πέφτω, σηκώνομαι, τρέχω, πέφτω πάλι. Διακρίνω κάποια μάτια στο σκοτάδι, δεξιά κι' αριστερά, που παρακολουθούν με αγωνία τις κινήσεις μου. Κάτι φαίνεται πως περιμένουν. Να δουν, ίσως, αν θα τα καταφέρω...

Περισσότερα...

Βραδινό γλέντι και σιτάκα στη Χέλατρο της Κάσου.

Ήταν εκεί και επιμελήθηκε της βιντεοσκόπησης (αφιλοκερδώς) ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Νεκτάριος Σταματάκης και Ανδριανός Χασαπλαδάκης. Δάσκαλος και μαθητής. Οι καρδιές του γλεντιού!Ελάχιστα πράγματα χρειάζονται για να στηθεί ένα γλέντι στην Κάσο. Έτσι έγινε και εκείνη την ημέρα του Αυγούστου. "Θα μαζευτούμε και θα γλεντήσουμε απόψε στη Χέλατρο. Θα φτιάξουμε και σιτάκα. Θα έρθεις;", με ρώτησε ο Νεκτάριος. "Το ρωτάς; Εκεί θα ειμαι!", του απάντησα, και ετοίμασα τη βιντεοκάμερα αφού δεν ετέθησαν από τον διοργανωτή περιορισμοί βιντεοσκόπησης και πνευματικά δικαιώματα...

Πήγα νωρίτερα στην όμορφη αυτή γωνιά της νότιας Κάσου για τα προκαταρκτικά. Ο Νεκτάριος, το γάλα, οι μακαρούνες και τα παρελκόμενα δεν άργησαν να φανούν. Γρήγορα μπήκε το καζάνι στη φωτιά και η Ελένη ανέλαβε εργολαβικά να ανακατέψει επί έξι σχεδόν ώρες το λευκό υγρό μέχρι να γίνει σιτάκα! Η Ελένη δεν έφυγε καθόλου απ' τη φωτιά μέχρι που το γάλα έγινε σιτάκα!Οι "καλεσμένοι" δεν άργησαν κι' αυτοί να φανούν. Κάποιοι ήταν ήδη στην παραλία και απολάμβαναν το απογευματινό τους μπάνιο. Κατά τις 8 φάνηκε και πάλι ο Νεκτάριος που είχε φύγει για να φέρει τους οργανοπαίκτες. Τον Ηλία, τον Ανδριανό, τον Μάρκο και τον πατέρα του Ανδριανού Βασίλη Χασαπλαδάκη. Νέα παιδιά οι τρεις πρώτοι, μαθητές του Νεκτάριου o Ανδριανός και ο Ηλίας, του Ντίνου Μηνά ο Μάρκος, που συνεχίζουν με το ταλέντο τους την Κασιώτικη μουσική παράδοση και δίνουν ελπίδα πως τίποτε δεν χάθηκε.

Το τι ακολούθησε, δεν θα το περιγράψω. Λύρα, λαούτο, τσαμπούνα, μαντινάδες, σούστα και πιο πέρα, παράλληλα με τη σιτάκα, τα κάρβουνα με τα κοψίδια. Δείτε το βίντεο που ακολουθεί και μην παραλείψετε να διαβάσετε το υστερόγραφο.

Υ.Γ. Σκοπίμως ανέφερα τη λέξη "αφιλοκερδώς" και αυτό θα κάνω πάντα στο εξής, σαν υπενθύμιση για όσα έχω κάνει, χωρίς να αποβλέπω σε προσωπικό όφελος, για την Κάσο κατά την διάρκεια των 33 τελευταίων ετών και απάντηση στις κακοήθειες που έχουν γραφτεί προσφάτως για το πρόσωπό μου στα μέσα κοινωνικής απομόνωσης από "επώνυμο" Κασιώτη. Θα λάβει βεβαίως σύντομα και την τεκμηριωμένη απάντησή μου σε όσα ανακριβή, ψευδή και συκοφαντικά έγραψε εις βάρος μου στο φατσοβιβλίο, τόσο στον δικό του λογαριασμό όσο και στον λογαριασμό της κυρίας Χάϊντι Παπαδάκη. Εκεί δηλαδή που ξέρει ότι δεν έχω πρόσβαση. Άλλος ένας δίμουρος τσάμπα μάγκας ο οποίος, εάν δεν ζητήσει συγγνώμη, θα υποστεί τις συνέπειες του νόμου. Ας μάθει ότι δεν ανήκω στην κατηγορία εκείνων που λένε πως βρέχει όταν τους φτύνουν...

Μόνο στην Κάσο λένε έτσι αντίο!

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Οι νέοι πρωτοστατούν, οι μεγαλύτεροι καμαρώνουν ικανοποιημένοι.Το "Πρέβελης" προσεγγίζει στο λιμάνι της Κάσου. Ρίχνει τον καταπέλτη, δένει κάβους, άνθρωποι και αυτοκίνητα αποβιβάζονται. Στον προβλήτα τρείς νέοι Κασιώτες ξεσηκώνουν αυτούς που φεύγουν, με τη λύρα, το λαούτο και τις αυτοσχέδιες μαντινάδες. Ένα παλιό έθιμο που δεν έχει όμοιό του σε ολόκληρο τον πλανήτη και αναβιώνει τα τελευταία χρόνια χάρις στην αγάπη των νέων μουσικών και μαντιναδόρων της Κάσου που ακολουθούν τα βήματα των Περσελήδων και του Νεκτάριου Σταματάκη.

Μάτια που βουρκώνουν, χέρια που χαιρετούν, χειροκροτούν, αγκαλιάζουν. Κάποιοι καταφέρνουν να μπουν στο πλοίο λίγο πριν σηκωθεί ο καταπέλτης. Δύσκολο να αποχωριστούν τους φίλους και συγγενείς. Και όταν ο Κυριάκος απελευθερώνει τον κάβο και το καράβι απομακρύνεται, ο Ηλίας, ο Γιώργης και ο Μάρκος συνεχίζουν να ερωτοτροπούν με τις χορδές της λύρας και του λαούτου, ενώ η σούστα καλά κρατεί. Δύσκολος αποχωρισμός, αλλά μοναδικός!