Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Αφορμή για τον σημερινό μου μονόλογο είναι η αισχρή γραφειοκρατία που ρυθμίζει τις διαδικασίες που απαιτούνται για την έκδοση της αδείας εκτέλεσης πλόων, τη λεμβολόγηση και την απόκτηση του τίτλου κυριότητας ενός μικρού σκάφους αναψυχής. Διαδικασία η οποία για να τραφεί χρειάζεται ο ενδιαφερόμενος να καταβάλλει το ποσό των 120 ευρώ για παράβολα (ηλεκτρονικά και μη) και άλλα 170 ευρώ για "γρηγορόσημο" στους μεσάζοντες, στην περίπτωση που δεν διαθέτει ούτε τον χρόνο, ούτε την υπομονή να την τρέξει μόνος του. Ένα κύκλωμα μεσαζόντων που τρέφεται από αυτές ακριβώς τις παθογένειες του δημόσιου τομέα.
Δεύτερο ερέθισμα, εξ ίσου ενοχλητικό, η απίστευτη διαδικασία που απαιτείται για την προμήθεια των βεγγαλικών που περιλαμβάνονται στον υποχρεωτικό εξοπλισμό ενός σκάφους. Εκτός από το παράβολο που καλείται να πληρώσει ο ενδιαφερόμενος, απαιτείται μεταξύ των άλλων και χαρτί από ψυχίατρο! Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να υπάρχει τέτοιος νόμος!
Αλλά και η "πρώτη" πλωτή δοκιμή σκαφών και κινητήρων στη μαρίνα του Πόρτο Ράφτη, που ανακοινώθηκε ήδη από τη νέα εταιρεία του Γιώργου Πολυχρονίου και του Ιωνά, ήταν αυτή που ερέθισε τις κεραίες μου και με έκανε να τη σχολιάσω. Γιατί δεν μπορείς να χαρακτηρίζεις σαν πρώτη μια εκδήλωση η οποία έχει προηγούμενο σε άλλες τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις στις μαρίνες του Λαυρίου και του Αγ. Κοσμά!