Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Ο Κωσταντής Δεπάστας ζει μόνος του στη Χερρόνησο της Σίφνου, παρέα με τις αναμνήσεις του και τη θάλασσα που απλώνει τα πόδια της μέχρι την είσοδο σχεδόν του εργαστηρίου του. Φιλοσοφημένος πάνω στη ζωή και στην τέχνη του, καταγγελτικός πάνω στα μέτρα των κυβερνήσεων, που κάνουν ό,τι μπορούν για να αποτελειώσουν την παράδοση που εκφράζεται μέσα από τις μικρές επιχειρήσεις. Ξεχωριστός μέσω των ιδιοφυών επινοήσεών του στην κατασκευή πήλινων σκευών, τη λειτουργία των οποίων αδυνατούν να κατανοήσουν ακόμη και επιστήμονες με πτυχία και ακαδημαϊκές περγαμηνές.
Δεν ήταν η πρώτη φορά αυτή που μιλούσα μαζί του. Την τελευταία φορά που βρέθηκα στο εργαστήριό του ήταν τον Ιούλιο του 2018. Ήταν τότε που στο εργαστήριό του υπήρχαν ακόμη τα τσουκάλια και οι κανάτες αραδιασμένες στους πάγκους και κρεμασμένες απ' τα ξύλα της οροφής. Και αν με ενόχλησε κάτι αυτή τη φορά ήταν η ερημοποίηση. Ο εγκαταλελειμμένος τροχός που περιμένει εις μάτην τον Κωσταντή να τον γυρίσει...