Rib and Sea

Το σωσίβιο, το quick stop και η ζώνη σώζουν ζωές

Ταξιδεύοντας

traveling

Κάποιοι ταξιδεύουν (ακόμη) με φουσκωτά και, μάλιστα, μικρά!

Κείμενο και φωτογραφίες : Αρχιμήδης Τουσμάνωφ.

H γέφυρα που σήμαινε και το τέλος του ταξιδιού μας.Ήταν χαράματα Σαββάτου όταν ακούστηκε το πιο χαρούμενο ξυπνητήρι της χρονιάς. Το εγερτήριο των καλοκαιρινών διακοπών! Ένα ταξίδι που προγραμματιζόταν όλο τον χειμώνα, όλες αυτές τις βαρετές ώρες που έβλεπα το φουσκωτό να κοιμάται σκεπασμένο στον κήπο, όλες αυτές τις ώρες που δεν έμπαινε πελάτης στο φαρμακείο, όπου δουλεύω, σκυμμένος πότε πάνω από χάρτες, χαζεύοντας λιμανάκια, είτε μετρώντας μίλια στο ναυτικό χάρτη που έχω περάσει στο κινητό μου.

Περισσότερα...

Ξανά στο Καστελλόριζο, με camper και ιπτάμενο φουσκωτό.

Το όνειρό μου να πετάξω πάνω απ' τον μαγικό αυτό τόπο πήρε τελικώς σάρκα και οστά! Καθώς έβλεπα να κυλά γρήγορα το ποτάμι κι' αυτής της χρονιάς, ένοιωθα πως μου έλειπε ένα (τουλάχιστον) ακόμη ταξίδι. Αφ' ενός μεν για να ικανοποιήσω, για άλλη μια φορά, το ασίγαστο πάθος μου να επισκέπτομαι τις μικρές ξεχασμένες πατρίδες του Ελληνικού Αρχιπελάγους, αφ' ετέρου για να εκμεταλλευτώ, ελλείψει πια φουσκωτού σκάφους, τα δωρεάν εισιτήρια που μου παρέχουν οι ναυτιλιακές εταιρείες που προβάλλονται σ' αυτό το διαδικτυακό περιοδικό. Καθώς έμαθα λοιπόν πως η "Blue Star Ferries" ταξίδευε μέχρι το απώτατο άκρο του ελληνικού χάρτη προς νότον και ανατολικά, αναθάρρησα και η σκέψη μου πλημμύρισε με εικόνες ανείπωτης ομορφιάς.

Περισσότερα όμως θα διαβάσετε και θα δείτε εδώ : http://www.ribandsea.com/main/index.php/travels/1122-sto-kastellorizo-me-camper-kai-iptameno-fouskoto

Πετώντας πάνω απ' το Καστελλόριζο με ιπτάμενο φουσκωτό!

Αυτά που βλέπουν τα μάτια και νοιώθουν οι αισθήσεις πολλλές φορές δεν μπορούν να περιγραφούν με λόγια...Δεν έχουν περάσει παρά ελάχιστες ώρες από τότε που επιστρέψαμε απ' το Καστελλόριζο και αποβιβαστήκαμε απ' το "Διαγόρας" της "Blue Star Ferries" στο λιμάνι του Πειραιά, και η επιθυμία μου να δημοσιεύσω, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, τις εντυπώσεις, τις φωτογραφίες και το βίντεο απ' τη μαγευτική αυτή γωνιά της Ελλάδας, είναι κάτι περισσότερο από έντονη. Επειδή όμως δεν είναι δυνατόν να γίνουν όλα μαζί - από έναν και μόνο (άνεργο) δημοσιογράφο άλλωστε βγαίνει όλη η δουλειά - μοιράζομαι, προς το παρόν, μαζί σας ένα μικρό δείγμα της συγκίνησης που ζήσαμε πετώντας πάνω απ' το γραφικό Καστελλόριζο με τον Μπάμπη Κωνσταντάτο που, αυτή τη φορά, ανέλαβε χρέη οπερατέρ, με αρκετή, ομολογουμένως, επιτυχία. Ευκαιρίας δοθείσης, θα ήθελα να πω ότι είναι πράγματι εκπληκτικό πόσα μπορούν να επιτύχουν δύο, αρμονικά συνεργαζόμενοι, άνεργοι δημοσιογράφοι...

Περισσότερα...

Με τους "Sea Hawks" στον Άη Στράτη.

Σχόλια, φωτογραφίες, βίντεο : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Οι μαυρόασπρες φωτογραφίες είναι από το αρχείο του αείμνηστου Βασίλη Μανικάκη.

Το λιμάνι και ο οικισμός του Άη Στράτη.Η αναπάντεχη πρόταση του Γρηγόρη Οικονόμου να συνοδεύσω μια ομάδα μελών του "Sea Hawks Rib Club" (*) στον Άη Στράτη ήρθε στην πιο κατάλληλη στιγμή. Το στερητικό σύνδρομο, που με ταλαιπωρεί από τότε που πούλησα και το τελευταίο μου φουσκωτό, ήταν τόσο έντονο ώστε δεν θα άφηνα κανένα εμπόδιο να μου στερήσει τον διάπλου του βορείου Αιγαίου με το δεκάμετρο διμήχανο "Top Line" του Οικονόμου. Η αρχική σκέψη ανήκε πάντως στον Κώστα Κηπουργό που ήθελε το ταξίδι αυτό να γίνει σε ανάμνηση της αποστολής αγάπης του "Πατραϊκού Ομίλου Φουσκωτών Σκαφών" στον Άη Στράτη και την Ίμβρο, το 2001, αλλά και της παράδοσης ενός εννιάμετρου φουσκωτού σκάφους Laser με κινητήρα Yamaha 200 h.p. στην Κοινότητα του ακριτικού νησιού τον Ιανουάριο του 2003.

Περισσότερα...

Rafting και Trekking στα ποτάμια της Αρκαδίας.

Κείμενο, βίντεο, φωτογραφίες : Μπάμπης Κωνσταντάτος.

Με το monoraft τα πράγματα είναι πιο εύκολα από ό,τι με το καγιάκ, αλλά κι' εδώ χρειάζεται εμπειρία και κάποια καλή φυσική κατάσταση.Για να πω την αλήθεια, όταν αποφάσισα να τα "χώσω χοντρά" για να πάρω αυτό το όχημα, πίστευα ότι η χρήση του θα ήταν καθαρά χειμωνιάτικη. Κι' αυτό γιατί όταν έχεις μάθει τα τελευταία 35 χρόνια κάθε καλοκαίρι να καβαλάς το φουσκωτό και να χάνεσαι στο Αρχιπέλαγος, σε τι μπορεί να σου φανεί χρήσιμο αυτό το τροχήλατο σπιτάκι; Έλα, όμως, που η ζωή στα φέρνει όπως αυτή γουστάρει, και κάποτε έρχεσαι μπροστά στο δίλημμα: Πού να πας και τι να  αφήσεις;

Η λίμνη της Στροφυλιάς από το κάστρο Δριμέων. Αυτή η βόλτα αξίζει.Έτσι, όσα είχα κανονίσει και με βόλευαν κάποια στιγμή άρχισαν να γίνονται δυσβάστακτα και αν σ’ αυτό φταίω κι εγώ… καλά να πάθω. Τέλος πάντων δεν θα πρέπει να παραπονιέμαι, αφού ακόμα έχω την τρελοcamperα και την χαίρομαι όπως της αξίζει αυτής αλλά και της αφεντιάς μου (διάολε, 35 χρόνια δουλειάς με ένσημα είναι αυτά). Χωρίς φουσκωτό, λοιπόν, φέτος είπα να πάρω την εθνική (τον κακό της τον καιρό για εθνική) Αθηνών-Πάτρας, και να πάω να κάνω  μερικά μπάνια στην παραλία της Καλογριάς που βρίσκεται καμιά 40ριά χιλιόμετρα μετά την Πάτρα και είναι πανέμορφη. Είχα μάθει πως εκεί είχε στήσει και ένα «καμπεροκάμπινγκ» ο φίλος ο Γιώργος Παναγούλιας και σκέφτηκα ότι καλά θα είναι να έχω  εξασφαλισμένες  τις ανέσεις της σκιάς, του νερού, του ρεύματος και, φυσικά, της ασφάλειας, αντί του πολύ μικρού αντιτίμου των 10 ευρώ τη μέρα.

Περισσότερα...