[Μας έχουν και για πολύ ζώα. Ή μήπως όχι;]
Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.
Μετά την καφενειακού τύπου συνάντηση τού Αλαίκσοις με πυρόπληκτους στο Μάτι, αναρωτιόμουν τί πιο ευτελές θα μπορούσαν να εκστομίσουν τα συριζανάκια, για να με δουλέψουν. Πόσο πιο αυνάνα με θεωρούν. Αδύνατον να το φαντασθώ. Ελλείψει αχαλίνωτης φαντασίας γαρ.
Και τότε ακούω τον πρωθυπουργό να απευθύνεται στους αιγοπροβατοτρόφους [όχι κτηνοτρόφους εν γένει] και να κάνει λόγο για εθνική στρατηγική με στοχευμένο μπλα μπλα μπλα. Και εξαγγέλλει την έκτακτη εισφορά των αιγοπροβατοτρόφων ως de minimis υποχρέωση του κράτους. Στρατηγικός σχεδιασμός με έκτακτη επιδότηση. Ουάου! Τί να κατάλαβαν, άραγε, οι αγρότες μας με κείνο το de minimis που έχει αποφασίσει να βγάλει από τη ζωή μας ο κ. Γαβρόγλου; [Αληθεύει ότι ο Αλαίκσοις έτρωγε τη φέτα που του προσέφεραν μαζί με την άλμη; Κάτι σαν το σάλιωμα στις εκλογές τού φακέλου που είχε αυτοκόλλητο κλείσιμο.]








