Θυμάται και γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Τμήμα του άρθρου που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στα περιοδικά "Υποβρύχιος Κόσμος" και "Thalassa", τον Σεπτέμβριο του 2005
Ισχυρίζονται κάποιοι ότι το παρελθόν δεν έχει σημασία και δεν χρειάζεται να το αναπολεί κανείς ούτε να στηρίζεται πάνω του. Έχω αντίθετη άποψη. Γιατί, απλούστατα, το παρελθόν ήταν κάποτε... παρόν. Στηρίξαμε πάνω του κάποια όνειρά μας. Κάναμε φίλους, ζήσαμε όμορφες και άσχημες στιγμές, δώσαμε και πήραμε, πάθαμε και μάθαμε. Το παρελθόν μας διδάσκει και μας καθοδηγεί στο παρόν. Μας δίνει την δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε τις μελλοντικές παγίδες. Αν παθαίναμε ξαφνικά αμνησία, αν ξεχνούσαμε τις τραυματικές μας εμπειρίες, θα επαναλαμβάναμε τα ίδια ακριβώς λάθη, θα εμπιστευόμασταν και πάλι τους ανθρώπους που μας πρόδωσαν. Δεν είναι τυχαίο πως οι ανιστόρητοι ηγέτες κάνουν τα ίδια λάθη που έκαναν άλλοι πριν απ' αυτούς. Τέτοια παραδείγματα έχει πολλά να διηγηθεί η ιστορία. Γιατί τα λέω όμως όλα αυτά στον πρόλογο αυτού του άρθρου, θα ρωτήσετε. Θα δείτε γιατί...