Εδώ πετάει ο γάϊδαρος, το φουσκωτό δεν θα πετάει;
Αναδημοσίευση άρθρου του Ιωσήφ Παπαδόπουλου από το περιοδικό "30 Nkots".
Από την δεκαετία του '40 μέχρι και εκείνη του ΄70, τα φουσκωτά σκάφη είχαν δύο απλούς αεροθαλάμους και μια πνευστή ή ξύλινη καρίνα. Οι εξελίξεις όμως, κατά την διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών, ήταν ραγδαίες. Όλα άλλαξαν γρήγορα, με γάστρες πολυεστερικές και αλουμινένιες, διπλούς εξωλέμβιους κινητήρες, κινητήρες έσω-έξω, καμπίνες, ανέσεις cruiser κ.λπ. ΄Ομως, φουσκωτά να πετάνε κανείς δεν φανταζόταν!
Κανείς εκτός από έναν. Τον Ιταλό Doi Maligri, κατασκευαστή των μοτο-αιωρόπτερων "Polaris", που πρώτος το 1986 συνέλαβε την ιδέα κατασκευής ενός ιπτάμενου φουσκωτού σκάφους. Τοποθέτησε λοιπόν τον κλασσικό εξοπλισμό ενός μηχανοκίνητου αιωρόπτερου, από εκείνα που μέχρι τότε κατασκεύαζε, πάνω σε ένα γαστράτο φουσκωτό σκάφος μήκους 3,5 μέτρων της "Lomac", και του έδωσε, κυριολεκτικώς, φτερά! Με την προσθήκη μάλιστα ενός συστήματος τροχών και πέδησης, το ιπτάμενο φουσκωτό του Doi Malingri έγινε... αμφίβιο, δίνοντας στον χειριστή του την δυνατότητα και να προσγειώνεται!