Στην εποχή του παραλόγου που διανύουμε, με προδότες και επίορκους να διαφεντεύουν τις τύχες μας, η λαϊκή οργή είναι και συσσωρευμένη και δικαιολογημένη και αναπόφευκτη. Το σχόλιο του φίλου και συναδέλφου μου Μπάμπη Κωνσταντάτου, συνεπώς, ήταν αναμενόμενο. Και επειδή γράφω τους "φυτεμένους" του Ε.Σ.Ρ. στα παλαιότερα των υποδημάτων μου - εγώ, άλλωστε, δεν κάνω ούτε ραδιόφωνο ούτε τηλεόραση - δημοσιεύω το σχόλιο του Μπάμπη ως έχει.

Ιωσήφ Παπαδόπουλος

Τι να πει κανείς σ' αυτόν το άνθρωπο, που είναι η εικόνα τού τι συμβαίνει σήμερα στον καθένα μας, που δεν είναι λαμόγιο και που δεν ανήκε ποτέ σε κλαδικές, αλλά κοίταγε μόνο τη δουλειά του.

Ο αναγνώστης και φίλος του "Rib and Sea" Νίκος Μπακαλάκης, μετα την ανάγνωση του χρονογραφήματος με τίτλο "Ο τσαγκάρης", του Ανδρέα Φουράκη http://www.ribandsea.com/main/index.php/articles/949-2013-03-05-13-10-38 έστειλε το ακόλουθο σχόλιο περιγράφοντας δικές του τραυματικές εμπειρίες.

Πολύ καλό. Μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια, όταν από 13 χρονών παιδάκι δούλευα στα κολο-μηχανουργεία. Φασίνα, Χριστο-Παναγίες και άγιος ο θεός, από τέχνη τίποτα, ώρες ατελείωτες, τραύματα πάρα πολλά, πώς και δεν σκοτώθηκα. Κλέψιμο ενσήμων ασφάλισης, σύννεφο.

Του Ανδρέα Φουράκη.

Αφιερωμένο στους τελευταίους τσαγκάρηδες, που σκληρά αφεντικά σφυροκόπησαν ανελέητα τα παιδικά τους χρόνια στο αμόνι της ζωής, για να μάθουν τέχνη, και στους σημερινούς νέους που έχουν την τύχη, και την ατυχία μαζί, να τα' χουν όλα.

Από πέντε αδέλφια ο μεγαλύτερος ήταν ο Στεφανής. Σκληρή ζωή και δύσκολη και το χωριό φτωχό, χωρίς δουλειές και δύσκολα τα' φερνε βόλτα ο πατέρας του να θρέψει τόσα στόματα. Σαν τέλειωσε το δημοτικό τον πήρε από το χέρι και δρόμο για τη χώρα. Πολλά-πολλά δεν του' πε. «Θα μάθεις τέχνη», είπε μόνο «και θα μένεις σε κάμαρα του συντέκνου μας».

Είναι πλέον γνωστό ότι μπορεί μεν η Ελλάδα κάποιες φορές να πεθαίνει, το ελληνικό χιούμορ, όμως, δεν πεθαίνει ποτέ! Η πρόσφατη λοιπόν καταδίκη του πρώην  δημάρχου Θεσσαλονίκης Βασίλη Παπαγεωργόπουλου και η "κυριλέ" συνοδεία του στις φυλακές των Διαβατών, σε συνδυασμό με την βίαιη σύλληψη και προσαγωγή των τεσσάρων νεαρών, οι οποίοι λήστευσαν προ ημερών την τράπεζα στον Φιλώτα,  έδωσαν σε κάποιον την ιδέα να παραλληλίσει τις δύο συλλήψεις και προσαγωγές και να σατυρίσει τις εξώφθαλμες μεταξύ τους διαφορές με το εύστοχο σχόλιο :  "Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο!".

Γράφει ο Ανδρέας Φουράκης.

Λιόκουρνο, το κέρατο του φιδιού.

Πολλές φορές, κατά παραφθορά της λέξης, μπορεί να το ακούσουμε σαν λιόκρινο ή λιόκρουνο. Η σωστή ονομασία όμως είναι «λιόκουρνο». Έτσι αναφέρεται και στο «Ερμηνευτικό και ετυμολογικό λεξικό του δυτικοκρητικού γλωσσικού ιδιώματος» του Αντώνη Ξανθινάκη, στο οποίο ετυμολογείται από το λατινικό cornum.

Σκοπός μου δεν είναι μόνο να διαχωρίσω την αλήθεια από τη φαντασία και τα πραγματικά γεγονότα από το μύθο, που είναι βαθιά ριζωμένος, αλλά και να καταθέσω τη μαρτυρία μου για ό,τι βίωσα σχετικά, με την ελπίδα ότι κάποιοι που γνωρίζουν περισσότερα θα συμπληρώσουν πιθανόν πολύτιμες πληροφορίες ή στοιχεία για το λιόκουρνο. Αναμφισβήτητα έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος και κατά τη δική μου εκτίμηση θα πρέπει να διανύουμε ήδη πολλές γενιές, ίσως πάνω από 5 έως 7, από την εξαφάνιση αυτού του είδους του φιδιού, αν εξαιρέσει κανείς τη μοναδική εμπειρία που είχα το έτος 1952, να δω με τα ίδια μου τα μάτια το φίδι αυτό.