Ρεπορτάζ - Βίντεο : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Αν και δεν υπάρχουν πλέον χανσενικοί - εξέλιπε συνεπώς και η ανάγκη ύπαρξης και λειτουργίας των λεπροκομείων - τα κοινωνικά ταμπού που συνόδευαν εκείνη την ασθένεια, και όχι μόνο, φαίνεται πως παρέμειναν. Δεν εξηγείται διαφορετικά η εγκατάλειψη και η λήθη στην οποίαν έχει καταδικαστεί το αξιοθαύμαστο κτιριακό συγκρότημα του λεπροκομείου (γνωστού και ως λωβοκομείου) της Χίου, παρά την προ δεκαετίας παραχώρηση της χρήσης του στον Δήμο της Χίου από τον Μητροπολίτη Χίου, ο οποίος προεδρεύει του Δ.Σ. του "Οίκου Αγάπης" στον οποίον ανήκει το λεπροκομείο.
Εξεπλάγην όταν, ρωτώντας τον αρχιτέκτονα ξεναγό μας Γιάννη Λουκά, πήρα την απάντηση πως δεν υπάρχουν μέχρι σήμερα δημοσιεύματα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης για το στοιχειωμένο αυτό άσυλο, που βρίσκεται ξεχασμένο στην περιοχή του Κοφινά, γνωστή και ως "κοιλάδα της υπακοής", πέντε μόλις χιλιόμετρα από την πόλη της Χίου, πλην μερικών αποσπασματικών αναφορών ευαίσθητων συναδέλφων στο διαδίκτυο και ενός φωτο-ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε παλαιότερα στην Daily Mail και ενός κινηματογραφικού ντοκυμαντέρ του ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου : https://www.youtube.com/watch?v=_BeTyoLcyps#t=610