Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

«Eίναι λογικά συνεπέστατο και εμπειρικά προφανές ότι η οικονομική καταστροφή έρχεται πάντοτε ως κατάληξη της κοινωνικής παρακμής, δεν είναι η αιτία της. Mια κοινωνία παύει να παράγει όταν χάσει τη συνοχή της, η παραγωγή προϋποθέτει θεσμικό πλαίσιο κοινωνικής λειτουργικότητας και δημοσιοϋπαλληλία με συνείδηση κοινωνικού λειτουργού. Oι «επενδύσεις» θα υπηρετήσουν ανάκαμψη και ανάπτυξη, μόνο αν προηγηθεί άτεγκτη αξιοκρατία, με στόχο όχι απλώς τη μηχανιστική «αποδοτικότητα» αλλά πρώτιστα την καταξίωση της αριστείας» [«Τα όρια της ιστορικής επιβίωσης στενεύουν», Χρ. Γιανναράς, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 25.09.2016].

[Επί τέλους... η σωτηρία επί θύραις].  

Πληθαίνουν οι φωνές που καλούν σε εθνική συνεννόηση. Όλοι έχουν άποψη για τον τρόπο που η Ελλάδα  θα μεγαλουργήσει ξανά [αλήθεια πότε ήταν η τελευταία φορά που μεγαλούργησε;]. Με την απλή αναλογική θα έχουμε πολυκωματικές κυβερνήσεις, πράγμα καλό [;] για τον τόπο. Δηλαδή; Δεν θα έχουμε 4-2-1, 3-2-2, 5-3-1 κ.λπ. στους διορισμούς; Θα εφαρμοσθεί επί τέλους η αξιοκρατία; Τί είναι αυτό στο οποίο το ένα κώμα θα υποχωρήσει, προκειμένου να έλθει πιο κοντά στο άλλο;

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Από το «ΡΕΣΑΛΤΟ» της 12.09.2007 [δύο χιλιάδες επτά].
«ΣΥΝ: Η «γοητεία» της «παρτούζας».

Πάντα μέσα στους ισχυρούς οικονομικούς κύκλους εξουσίας και τα πλανητικά τους κέντρα δεν υπάρχει ΕΝΙΑΙΑ αντίληψη γύρω από το πώς θα διαχειριστούν μια πολιτική κατάσταση και γύρω από το ποιο «σενάριο» θα προωθήσει πιο αποτελεσματικά τους νεοταξικούς σχεδιασμούς.

Φυσικά βλέπουν (μέρα με την ημέρα το διακρίνουν πιο καθαρά) ότι το «άλογο» Γιωργάκης δεν τραβάει. Και η «τσόντα» Καρατζαφέρης είναι καμένο χαρτί, το οποίο μάλλον δεν θα παίξει στη νέα Βουλή.

Πηγή : http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2017/07/blog-post.html

Του Χ.Κ. Λαζαρόπουλου.

Πώς ροκάνισαν ό,τι ζωντανό υπήρχε στη χώρα...

Ακούω πολλούς που με ρωτούν ή συχνά απορούν γιατί έκλεισαν οι μεγάλες ελληνικές βιομηχανίες αμαξωμάτων, οι οποίες συμπαρέσυραν εκατοντάδες μικρότερους αμαξοποιούς, βιοτεχνίες που εργάζονταν ως προμηθευτές στην παραγωγική εφοδιαστική αλυσίδα λεωφορείων και λοιπών οχημάτων.

Η αλήθεια είναι η Ελλάδα πλέον έχει φθάσει σε τόσο οριακό σημείο, ώστε δεν χρειάζεται να χαϊδεύουμε τα αυτιά κανενός. Μόνο με γεγονότα και επιχειρήματα, χωρίς παραπολιτικές παρωπίδες και ιδεοληψίες, πρέπει να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα.

Αντιγράφω (ως έχει, χωρίς διορθώσεις) από τον λογαριασμό του Μανώλη Χατζησάββα στο φατσοβιβλίο το ακόλουθο σχόλιο : https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10212534863024147&set=ecnf.1160392807&type=3&theater

"ΛΕΣ ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ Καπετάνιοι… όπως «χάθηκαν» και οι Έλληνες αγοραστές για το Καταμαράν… με αποτέλεσμα η Δήμαρχος της Τήλου Μαρία ΚΑΜΜΑ να «αναγκαστεί» να το δώσει σε Τούρκους “bereketi” χωρίς να εισπράξει ο ΔΗΜΟΣ ΤΗΛΟΥ τσακιστό ΕΥΡΩ.

Ίσως οι στενές σχέσεις που διατηρεί με την Τουρκία, όπως διατηρούν και άλλοι στο Νομό Δωδεκανήσου, π.χ. ο Δήμαρχος Ρόδου Φώτης Χατζηδιάκου, να ήταν αυτό τελικά που «βοήθησε» στο να στηθεί το κόλπο καλά, ακριβώς όπως στήθηκε, και δόθηκε σε ΤΟΥΡΚΟΥΣ με ΑΓΝΩΣΤΟ ΤΙΜΗΜΑ το Sea Star της ΤΗΛΟΥ.

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Ψάχνουμε να βρούμε πώς συνέβη και εξελέγη ο Μακρόν Πρόεδρος της Γαλλίας. Πώς εν συνεχεία έστησε κόμμα εν ριπή οφθαλμού και σάρωσε τις έδρες στο Κοινοβούλιο.

Ενώ παριστάμεθα καθημερινώς μάρτυρες μίας γελοίας και αέναης διαπραγμάτευσης με τους δανειστές που συνεχώς καταλήγει  σε νέα και πιο βαρειά μέτρα/ήττα. Αλλά δανειστές και δανειζόμενη κυβέρνηση μας βομβαρδίζουν με καλά λόγια, ότι κάναμε πολλά, έγιναν σοβαρές μεταρρυθμίσεις, πολλές οι θυσίες μας, μας αξίζει να βγούμε στις αγορές το 2018, ίσως και το 2017, με το σπαθί μας [Τσίπρας], αλλά ως πολίτες δεν βλέπουμε τα λόγια να ταιριάζουν με τα έργα.