Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.
Η εκτελεστικονομοθετική πλειοψηφία τού συζύγου τής Μαρέβας ψήφισε διάταξη, με βάση την οποία η ηγεσία του Αρείου Πάγου θα διορίζεται μετά από ψηφοφορία τών ίδιων των δικαστών. Τον τελικό λόγο, βέβαια, θα έχει το υπουργικό συμβούλιο, εξ ου και αυτό παρέλειψε τους πρώτους σε ψήφους και διόρισε αυτούς που γούσταρε. Πλείστοι όσοι κατέκριναν αυτή την πράξη, αλλ΄ ουδενός το αυτί ίδρωσε. Κατά τα ειωθότα!
Θυμήθηκα απόσπασμα από το βιβλίο του καθηγητή Κώστα Δουζίνα με τίτλο «ΜΕΤΑΞΥ ΑΠΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑΣ». Στη σελίδα 40 γράφει για το Ανώτατο Δικαστήριο [Α.Δ.] των ΗΠΑ:
«Τό 1935 καί 1936, τό Α.Δ. άκολουθώντας τίς άρχές πού είχε εφαρμόσει στίς άρχές τού αίώνα άκύρωσε ώς άντισυνταγματικούς όλους τούς οίκονομικούς νόμους τού Roosevelt. Στήν ύπόθεση Schechter v. U.S. τόν όμοσπονδιακό νόμο οίκονομικής άνασυγκρότησης, στήν ύπόθεση Carter v. Carter τό νόμο ρύθμισης τής παραγωγής άνθρακος καί χάλυβος, στήν ύπόθεση U.S. v. Buder τό νόμο γεωργικής άνασυγκρότησης καί στήν ύπόθεση Morehead ν. Tipald ένα νόμο τής Νέα Ύόρκης πού επέβαλε κατώτατα όρια γιά τά έργατικά ήμερομίσθια. Ολες οί προσπάθειες τού Roosevelt προσέκρουαν στήν πεισματική άρνηση τού Α.Δ. νά άποδεχτεί οποιαδήποτε «παραβίαση» τής άρχής τής έλευθερίας τών συμβάσεων καί τή ρυθμιστική παρέμβαση στήν οικονομία.
